Ongelukkig zijn hoort erbij

Ongelukkig zijn hoort erbij
29 oktober 2019 Angela Kouwenhoven-de Waardt

Op zaterdag 30 maart stond er in de zaterdagbijlage van de Volkskrant een interview met Dirk de Wachter, een Belgische psycholoog. De grote kop: ‘Ongeluk hoort erbij en verdriet is geen psychiatrische afwijking…’ trok mijn aandacht. Als coach ben ik het met hem eens, tijdens een sessie is verdriet en verdriet dat geen ruimte krijgt, vaak het onderwerp van gesprek. Als mens voel ik die druk ook, als elk ander. Want ik ga vanmiddag naar een verjaardag en ook ik zal het sociaal wenselijke antwoord geven ‘goed’, als er wordt gevraagd hoe het gaat. Ook op social media houd ik mij in ongelukkige periodes stil, zodat het oordeel ‘die vraagt om aandacht’ aan mij voorbij gaat, zodat ik geen medelijden ervaar als ik alleen medeleven nodig heb of om de goedbedoelde adviezen uit de weg te gaan. Maar toch ga ik dit nu delen, want soms ben je gewoon klaar met een taboe en hoop ik door dit te schrijven andere vrouwen een erkenning te geven van hun verdriet.

Want deze week ben ik oprecht ongelukkig geweest. Bij vlagen, maar ook hele dagen. Dat begon op Moederdag. In de vroege ochtend zag ik een Facebook-post: ‘Een knuffel voor: Alle moeders die een kind missen… Alle kinderen die hun moeder missen… En alle vrouwen die zo graag moeder hadden willen zijn…’ Toen drong het tot mij door. Dit had mijn eerste Moederdag moeten zijn dat ik zelf moeder ben. Onverwacht stroomden de tranen over mijn wangen, een gevoel van rouw kwam weer naar boven. Opeens miste ik de 2 kleine donderstenen die eigenlijk bij me hadden moeten liggen, die onze wereld zouden verrijken met hun geuren, geluiden, knuffels, liefde…

Nadat ik zelf de ruimte had gegeven aan mijn verdriet, was er ook een sprankje hoop. Ik was inmiddels ook een ruime week over tijd. Nu waren mijn man en ik daar al wat voorzichtig enthousiast over. De vorige cyclus was dit namelijk ook het geval en dat was gewoon een speling van de natuur. De lichamelijke ongemakken die bij het begin van een zwangerschap horen, voelde ik door mijn lijf, vooral de moeheid overmande mij en beperkten mij in mijn gewone doen en laten die Moederdag. Maar, sprak ik mijzelf toe, je hebt vanochtend ruimte gegeven aan je verdriet en ongeluk en dat voel je ook in je lijf…

Toch heb ik aan het einde van de middag de stoute schoenen aangetrokken en een zwangerschapstest gedaan. En hij was positief! Hoe mooi is dat? Op Moederdag ontdekken dat je moeder gaat worden! Gelijk mijn man gebeld met het goede nieuws. We doen nog voorzichtig, dus we wachten nog met het afspreken met de verloskundige. De dagen die volgden werden bepaald door mijn lichaam, ziek, zwak en misselijk. Hoewel ik van de lichamelijke klachten regelmatig ongelukkig werd omdat ik mijn werk niet kon doen als voorgenomen, was ik toch echt gelukkig dat ik dit weer mocht ervaren.

Op woensdag waren mijn man en ik een heerlijke dag aan het motor toeren met zijn werk. Het was aan mij het besluit om mee te gaan, want ik voelde me niet topfit. Sterker nog, voordat ik mijn helm opdeed, hing ik nog over mijn motor voorovergebogen omdat een vlaag van misselijkheid mijn ontbijt eruit werkte wat vervolgde in weer een huilbui… Ik wilde gewoon motor rijden en nu sta ik te kotsen in mijn eigen voortuin! Dus met de mogelijkheid op elk moment uit te kunnen stappen, zijn we op pad gegaan. En ik heb ervan genoten! Tot op de terugweg… We waren zo’n half uur van huis toen ik steken kreeg in mijn buik en de laatste tien minuten op de motor waren een hel. Ik had gevloeid en niet te zuinig ook.

Thuis aangekomen, reed mijn man nog even door om zijn motor te tanken. Niet wetende hoe hij mij thuis zou aantreffen. Daar zat ik op het toilet, huilend, met in mijn hand onze toekomst. Door mijn (opgewekte) miskraam vorig jaar wist ik wat ik zou voelen en wat ik zou verliezen. En waar ik bewust voor koos om dat liefdevol op te vangen. Dat moment begon mijn ‘ongelukkig zijn’ opnieuw. Samen hebben we gerouwd, samen hebben we afscheid genomen, samen hopen we er weer sterker uit te komen.

En gisteren, was het vrijdag 17 mei. Één jaar geleden deze dag lag ik bij de verloskundige in de stoel. De bevestiging dat wat mijn gevoel zei, waarheid was… het zijn er 2! Dat instinctief weten, dat werkte bij mij… helaas was ik niet zo verbonden met mijn lijf dat ik ook wist, dat ze niet leefden. Mijn missed abortion werd geconstateerd. De periode erna was verschrikkelijk, waardoor we snel kozen voor een miskraam opgewekt door medicatie.

Ik ben gelukkig dat die periode mij dit keer bespaard is gebleven, mijn lichaam kan nu zelf loslaten… Ik ben ongelukkig omdat wat wij zo graag wensen ons nu nog niet is gegund.

Dirk de Wachter wil ‘mensen verzoenen met een zekere mate van ongeluk’. Ja ik ben nu ongelukkig, maar ik ben oké. Het is oké om ongelukkig te zijn. Maar toch kan ik niet antwoorden op de vraag hoe het met me is, met de woorden ‘niet zo goed, ik heb van de week mijn tweede miskraam gehad’. DAT vind ik niet oké. En ik denk een hele hoop vrouwen niet. Want een miskraam gebeurt zo vaak! Het overkomt jaarlijks zo’n 25.000 vrouwen!

Dus daarom deze woorden. Ik heb geen zin om niet eerlijk te zijn, ik heb geen zin om te verbergen omdat er een taboe rust op ‘de miskraam’. Ja, ik ben ongelukkig en met mij zijn er nog veel meer. Geef ons vrouwen de ruimte om dat eerlijk tegen je te zeggen als je vraagt ‘hoe het met ons gaat’ en je oprecht geïnteresseerd bent in ons antwoord. Geef ons de ruimte om eerlijk te zijn over onze ongelukkige momenten. We vragen geen oordeel, geen mening, geen advies. Wel of je even ons hand vast pakt, of een knuffel geeft. Een teken van erkenning dat je er mag zijn, met je vreugde maar ook met je verdriet.

Download